Wyższą jednostką w jeździe polskiej był pułk jazdy. Pułk składał się od kilku do kilkunastu nawet chorągwi. Dowódcą był oficer w randze pułkownika, podobnie jak w przypadku chorągwi stanowiący jednoosobowe dowództwo, pozbawiony pomocy sztabu. Takiego oficera musiały cechować szybka orientacja i zmysł taktyczny. Z reguły pułku nie tworzyły chorągwie jednego znaku: pułk jazdy przeznaczony do uderzenia – chorągwie husarii i pancernych pułk jazdy – chorągwie pancernych wzmocnione kilkoma lekkimi pułk jazdy lekkiej – chorągwie lekkie wzmocnione chorągwią pancerną lub husarską
Nabór do wojska Organizowanie oddziału nazywano wystawieniem chorągwi. Wystawiało je państwo lub wielcy magnaci. Wpierw sejm określał ilość zaciąganej armii, obliczanej w jednostkach: koniach i w porcjach. Te jednostki były później podstawą do obliczenia żołdu. Ponieważ oficerowie zarabiali więcej, część porcji nazywano porcjami ślepymi. Prawdopodobnie udział jednostek ślepych wynosił około 10%Jan Wimmer, Wojsko polskie w dobie odsieczy wiedeńskiej. W Tryumf wiedeński 1683, Kraków, KAW, . Tak więc w oddziale liczącym 200 jednostek służyło około 180 ludzi.