Kolejnym krokiem było wystawienie tzw. listu przypowiedniego, do czego uprawnieni byli hetmani wielki i polny, którzy adresowali je do zawodowych rotmistrzów. W dokumencie wyszczególniony był rodzaj jazdy, wysokość żołdu, czas trwania służby itp.
Nabór przebiegał na zasadzie zwanej zaciągiem towarzyskim. Oficer dysponujący listem przypowiednim ogłaszał nabór. Duże znaczenie miała sława i znaczenie oficera (im sławniejszy, tym chętniej zgłaszali się do niego ochotnicy-szlachcice), on więc najczęściej ogłaszał nabór na ziemiach, skąd sam pochodził.
Zgłaszający się ochotnik wystawiał tak zwany poczet konny (czyli wyposażał, uzbrajał, kupował konie dla siebie oraz 2–3 pocztowych). Od tej pory szlachcic nazywany był towarzyszem. Pocztowymi zostawali wynajęci przez szlachcica pachołkowie. Zadaniem pocztowego była opieka nad majątkiem, posługi dla towarzysza itp., a w bitwie osłanianie pana, podawanie zapasowej broni, prowadzenie zapasowych koni (luzaków). Tradycja pocztu wywodziła się wprost z pocztu rycerskiego, najmniejszej jednostki taktycznej jazdy w średniowieczu. Jako chorągiew pokrytą określano dobrze wyposażoną w konie.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Wojsko, wojna, broń. Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001,
Kategoria:Wojskowość staropolska Kategoria:Wojsko I Rzeczypospolitej Kategoria:Wojsko polskie w średniowieczu