Fotografia to największe nieszczęście dwudziestego wieku.
Druga część o nazwie Testament to przedstawienie pobytu Murau w Wolfsegg w kontekście uroczystości pogrzebowych rodziców i brata. Tuż po przybyciu pomaga on siostrom w przygotowaniach i spotyka się z żałobnikami. Znaczącą role odgrywa tam wykształcony i dostojny arcybiskup oraz dyplomata watykański Spadolini, mający swego czasu bliski kontakt z matką Murau. Protagonista łączy z jego osobą silne uczucia nienawiści i miłości zarazem. Następnego dnia ma miejsce pogrzeb, po czym Franz-Josef Murau wraca do Rzymu.
Analiza Podróż do Wolfsegg am Hausruck jest dla protagonisty pretekstem, aby zmierzyć się ze swoim ziemiańskim pochodzeniem, co formułuje poprzez niekończące się ciągi przesadnych tyrad, będących również próbą wymazania wszystkiego, co związane z Austrią:
Wszyscy nosimy ze sobą swoje Wolfsegg am Hausruck i mamy ochotę wymazać je dla własnego ocalenia, wymazać poprzez zapisanie i zgładzenie.
Rodzicom Murau zarzuca bezkrytyczną akceptację narodowo-socjalistycznej ideologii, która poprzez brak tolerancji, także po wojnie wpływa na ich sposób myślenia. Nieskazitelny pozostaje tylko odrzucony przez rodzinę wujek Georg, który stawia pod znakiem zapytania role społeczne.