Pod lawiną krytyki Murau giną austriaccy sędziowie, nauczyciele czy całe rządy. Kontrastem dla nich są osoby włoskiego pochodzenia lub tzw. prości ludzie. Powieść jest radykalną i destrukcyjną utopią, unicestwiającą samego protagonistę, który jest przepełniony nienawiścią i żalem do swojego kraju i miejsca urodzenia.
Styl Ważnymi środkami stylistycznymi powieści są typowe dla Bernharda powtórzenia i przesadne wywody protagonisty:
Ta osławiona kuchnia austriacka to jeden wielki afront. Gwałt na żołądku, także gwałt na całym ciele.
Książka składa się prawie wyłącznie z ciągu monologów, bez rozdziałów czy akapitów. Jedynie podział tekstu na dwie zbliżone wielkością części stanowi o formalnej strukturze dzieła.
Monolog protagonisty jest często skierowany do jego ucznia Gambettiego, a przez sformułowania takie jak: niedawno powiedziałem Gambettiemu, że… oraz przez ciągłe zastosowanie różnych elementów klimatycznych powieść zyskuje swój charakterystyczny rytm. Owo szkalowanie, choćby najbardziej bezpardonowe i nieustępliwe, przekształca się w przyprawiające o zawrót głowy kaskady słów z muzycznymi elementami o nadzwyczajnym uroku – jest to melodyjna aria, której jasność kontrastuje z ponurym charakterem twierdzeń Murau.