18 marca 1981 przeprowadzono rewizje w wynajmowanej przez Waleskiego kawalerce przy ulicy Inflanckiej w Warszawie oraz w miejscu pracy i zabezpieczono szereg materiałów i narzędzi związanych z pracą szpiegowską. Wobec ewidentnych dowodów przyznał się do szpiegostwa już na pierwszym przesłuchaniu. Przesłuchania trwały od 18 marca 1981 do 6 stycznia 1982. Został osądzony i 13 lutego 1982 skazany na 25 lat pozbawienia wolności. Jego obrońcą był Maciej Dubois. Prokurator wnosił o karę śmierci. mały|Most Glienicke (widok w 1987) 11 czerwca 1985 na moście szpiegów (łączącym Berlin Zachodni z Poczdamem) został wymieniony wraz z 24 innymi szpiegami na Mariana Zacharskiego i trzech innych agentów wywiadu. Następnie mieszkał w USA, m.in. pracował w , wspierającej uciekinierów ze Związku Sowieckiego.
W 1984 Henryk Piecuch wydał książkę Portret szpiega będącą sfabularyzowanym opisem działalności Walewskiego.
Według relacji Leszka Chrósta zmarł kilka lat przed 2018
Przypisy Publikacja Departamentu Szkolenia i Doskonalenia Zawodowego MSW: Andrzej Dudziński, Sprawa operacyjnego rozpracowania kryptonim "Ikar", Warszawa 1987 Bibliografia