Na 600-lecie Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1964 przysłał list.
Powrót do działalności naukowej na emigracji Po wojnie konsulat przestał funkcjonować, jednak premier Peter Fraser zwrócił się do Departament of Scientific and Industrial Research z prośbą o umożliwienie kontynuacji pracy naukowej Wodzickiemu, który pozostał w Nowej Zelandii i powrócił do zawodu zoologa. Zorganizowany przez Polaka Wydział Badań Ekologii Zwierzęcej odegrał istotną rolę w badaniach nad ekologią zwierząt. Kazimierz Wodzicki stał się pionierem tego typu badań w Nowej Zelandii i Australii, a jego prace nad fauną tego kontynentu, zwierzętami introdukowanymi, ekologią wysp południowego Pacyfiku, należą dzisiaj do klasyki nowoczesnego przyrodoznawstwa. Napisał wiele prac naukowych i wykładał zoologię na Victoria University w Wellington. Organizował też wyprawy badawcze na wyspy Oceanii, gdzie prowadził badania nad głuptakiem australijskim na przylądku Kidnappers nad zatoką Hawke (rejon Hawke’s Bay na Wyspie Północnej) oraz problemem introdukcji gryzoni. Miał duży wkład w badanie rozmnażania się szczurów na Rarotonga, Tokelau i Niue. Szczury powodowały duże szkody na plantacjach kokosów.