Z racji przyjęcia przez rząd Nowej Zelandii polskich dzieci oraz opiekunów, Konsulat Generalny R.P. w Wellingtonie uznał za stosowne wydawanie osobnego dodatkowego pisma o sprawach polskich dla odbiorcy nowozelandzkiego. Redaktorem odpowiedzialnym pisma „Polish Bulletin for New Zealand”, wychodzącego nieregularnie od 2. poł. 1944 do połowy 1945 był konsul generalny Kazimierz Wodzicki.
Wodzicki do końca życia wspierał uchodźców z Pahiatua i całą nowozelandzką Polonię. Był aktywny przy powstawaniu drugiego Stowarzyszenia Polaków w Nowej Zelandii. Pomógł m.in. zorganizować kurs języka polskiego na Victoria University of Wellington. Wspierał także duszpasterstwo polskie w Nowej Zelandii, które w latach 50. XX w. zorganizował ks. dr Leon Broel-Plater, wcześniej od 1947 (po ks. Michale Wilniewczycu) także kapelan w Pahiatua. Gdy było to możliwe, starał się utrzymywać kontakty z Polską, a w pierwszych powojennych numerach „Ochrony Przyrody” opublikował notatki na temat nowozelandzkich ptaków. W okresach „odwilży” udało mu się kilkakrotnie przyjechać do kraju.