Kolejną jego placówką duszpasterską (przez kilka miesięcy, od lutego 1907) była parafia św. Augustyna w Warszawie. W lipcu 1907 trafił do parafii św. Mikołaja w Tarczynie.
We wrześniu 1908 został mianowany rektorem kościoła pw. św. Antoniego w Brzezinach. W lipcu 1910 otrzymał powołanie na proboszcza parafii Domaniew, gdzie pracował aż do 1912, gdy przeniesiono go do parafii w Błoniu Łęczyckim. W tym miejscu, przy pomocy parafian, udało mu się wybudować nowy kościół. W grudniu 1916 r. trafił do parafii św. Stanisława w Godzianowie.
Po utworzeniu archidiecezji łódzkiej, w 1921 na prośbę jej biskupa Wincentego Tymienieckiego i za zgodą warszawskiego metropolity, arcybiskupa Aleksandra Kakowskiego, Jacobi został przeniesiony do nowej diecezji. W łódzkim seminarium duchownym został ojcem duchownym i profesorem śpiewu liturgicznego i teologii ascetycznej. Ponadto, w kurii biskupiej powierzono mu funkcję skarbnika. Został też członkiem komisji konserwatorskiej.
Dnia 4 maja 1922 r. stał się najmłodszym kanonikiem nowo utworzonej Katedralnej Kapituły Łódzkiej.
Wiosną 1926, za zgodą ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego, został mianowany członkiem Komisji Mieszanej Konserwatorskiej dla Diecezji Łódzkiej.