Dnia 6 listopada 1926 r. powierzono mu funkcję proboszcza parafii św. Jacka w Piotrkowie Trybunalskim, celem zorganizowania w tym mieście nowej (wydzielonej z parafii świętego Jacka) parafii Najświętszego Serca Jezusowego (dalej: NSJ). W 1927 r., na skutek licznych obowiązków w Piotrkowie, ks. Jacobi zrezygnował z funkcji kanonika. Biskup łódzki rezygnację przyjął z opóźnieniem, bowiem oczekiwał na odpowiedź z Watykanu, gdzie poprosił papieża Piusa XI o nadanie ks. Jacobiemu tytułu prałata. Przychylna decyzja w Rzymie zapadła 11 listopada 1927 r.
W tym czasie ks. Jacobi wciąż czynił starania o pozyskanie placu pod budowę nowej świątyni w Piotrkowie. Po powołaniu do parafii NSJ nowego proboszcza, ks. Franciszka Psonki w 1928 r., pomagał mu w tworzeniu parafii.
W 1930, na skutek poważnej choroby ówczesnego rektora łódzkiego seminarium duchownego, ks. Jana Krajewskiego, został powołany do pełnienia tej funkcji. Nowe obowiązki objął 10 października 1930 r. Jeszcze w tym samym roku ks. Jacobi otrzymał także szereg funkcji kurialnych: został promotorem sprawiedliwości w łódzkim sądzie biskupim, egzaminatorem kapłanów z teologii pastoralnej i liturgiki, wizytatorem nauki religii w publicznych szkołach powszechnych miasta Łodzi oraz członkiem kurialnej Komisji rewizyjnej.