Ich dzieła są wprawdzie cenne pod względem faktograficznym, ale nie wytrzymują porównania ze swoimi poprzednikami ze względu na walory artystyczne.
Epigoni At-Tabariego
Ibn al-Asir (1160–1234) kontynuuje dzieło At-Tabariego do roku 1231 i dokumentuje m.in. okres wypraw krzyżowych. Jego inne dzieło, „Usd al-ghaba” (Lwy z gęstwiny leśnej) jest obszernym leksykonem, zawierającym biografie 7500 towarzyszy Proroka. Dzieje powszechne od początku świata do roku 1256 spisał Ibn al-Dżawzi (1186–1257) w „Mirat az-zaman fi-tarich al-ajjam” ('Zwierciadło czasu w przebiegu dziejów').
Historycy w Andaluzji
Do tej kategorii można zaliczyć następujących autorów: Ibn Kutijja (zm. 977), autor „Tarich iftitah al-andalus” (Dzieje podboju Andaluzji), syn księżniczki gockiej i Araba; dzieła rodziny Ar-Razi, zachowane w cytatach, w kastylijskiej „Crónica del Moro Razis” (hiszp. 'Kronika Maura Razesa') z XIII w.; Ibn Hajjan (zm. 1076), autor „Kitab al-matin” ('Księga gruntowna'), relacji z okresu przejściowego między upadkiem Umajjadów w Hiszpanii a początkiem okresu „reyes de tayfas”, zachowanej we fragmentach; Said al-Andalusi (zm.