Nieco późniejsza jest monumentalna historia powszechna Al-Jakubiego (zm. 891), doprowadzona do roku 872 i wykazująca wyraźne sympatie szyickie.
Główni historycy At-Tabari
Za ojca historiografii arabskiej uważa się jednak tworzącego później At-Tabariego (838-923), autora „Tarich ar-rusul wa-al-muluk” (Dzieje proroków i królów). Autor zaczął od stworzenia świata i doprowadził swoje dzieło do roku 923. Jego historia doczekała się kontynuacji kilku autorów późniejszych i stanowiła dla nich źródło pierwszorzędne. At-Tabari stosuje system isnadów do dokumentowania swoich przekazów, czerpie pełnymi garściami z dzieł Ibn Ishaka, Ibn al-Kalbiego, Ibn Sada i Ibn al-Mukaffy.
Al-Masudi
Kolejnym wybitnym historykiem arabskim jest Abu al-Hasan Ali al-Masudi (zm. 956), autor „Murudż az-zahab” (‘Złote łąki’), dzieła encyklopedycznego z zakresu historii i geografii. Autor zajmuje się oprócz Arabów również dziejami Hindusów, Persów, Rzymian i Żydów. Późniejsi historycy arabscy byli w zasadzie epigonami At-Tabariego i Al-Masudiego. Brakuje im zazwyczaj polotu i talentu literackiego.