Wydzielono wówczas z sandżaku sylistryjskiego osobny sandżak Akkermanu (Białogrodu), dzielący się na cztery okręgi sądowe (kaza) z ośrodkami administracyjnymi w Akkermanie, Kilii, Benderze oraz w, przejętym z rąk tatarskich, Dżankermanie (Oczakowie). Sandżakbejowi akkermańskiemu podlegało zatem czterech kadich (sędziów religijnych), do których obowiązków należał m.in. nadzór nad podatkami i gospodarką okręgów. Twierdza Chadżybej znajdowała się wtedy w ruinie. W 1578 r. poseł Rzeczypospolitej do chana krymskiego, Marcin Broniewski, widział ruiny „twierdzy chadżybejowej, jakby zapadła się ziemia, omywane szerokim jeziorem znajdującym się niedaleko od morza”. W 1656 r. podróżnik turecki Evliya Çelebi opisywał, że zabudowania tej twierdzy widoczne były jeszcze dosyć dobrze na stromej skale, na brzegu Morza Czarnego. Inżynier francuski G.–L. de Beauplan, który w XVII w. na zlecenie króla polskiego rozbudowywał twierdze na Ukrainie, sporządził mapę tych terenów, na której Chadżebej zaznaczony jest jako ruiny. W 1709 r. szambelan króla szwedzkiego Karola XII, który po klęsce pod Połtawą szukał schronienia w imperium osmańskim, zobaczył na miejscu dzisiejszej Odessy, koło Mielizny Kujalnickiej, „godną pożałowania wioskę tatarską”. W połowie XVIII w.