W tej sytuacji chan zdecydował się zaatakować pierwszy i uzyskać w ten sposób czynnik zaskoczenia. Jeden z jego urzędników uciekł jednak do obozu dowódcy sił Wielkiego Chana, wielkiego marszałka Tughadżiego. W rezultacie kiedy wiosną 1314 roku Esen Buka zaatakował, przygotowany na taką ewentualność Tughadżi zadał mu klęskę. Po tej porażce chan wysłał misję z prośbą o pokój, twierdząc iż jego akcja była odpowiedzią na atak Tughadżiego. Zwolennikiem pokoju był m.in. inny pograniczny dowódca cesarstwa, Czunkur, który wezwał Esena Bukę do zignorowania Tughadżiego i powrotu do dawnej przyjaźni. Dało to chanowi asumpt do uznania, że może rozprawić się z Tughadżim bez narażenia na szwank całościowych stosunków z Wielkim Chanem. Zanim jednak zaatakował Tughadżiego ten rozbił w zaskakującym ataku jego straż przednią. W odpowiedzi Esen Buka obrabował poselstwo od ilchana Oldżajtu do Wielkiego Chana i doprowadził tym samym do eskalacji konfliktu. Pod koniec roku 1314 chan ponownie zaatakował Tughadżiego i rozegrała się bitwa, według Kaszaniego nierozstrzygnięta, zaś według źródeł chińskich zwycięska dla cesarza. Teraz Bujantu rozkazał ukaranie Czagataidów poprzez przeniesienie wojny na ich terytorium i zajęcie ich pastwisk.