W roku 1315 Tughadżi i Czunkur weszli głęboko na terytorium Czagataidów, a w następnym zajęli ich letnie pastwiska nad rzeką Tałas i zimowe w pobliżu jeziora Issyk-kul. Zmusiło to Esena Bukę do wycofania się z zajętego wówczas przez niego Chorasanu w celu ratowania rodzin swoich żołnierzy. Wojska Wielkiego Chana wycofały się z zajętych terytoriów i już na mniejszą skalę wojna była prowadzona przez obie strony aż do końca panowania Esena Buki, przy czym wyraźnie zarysowała się przewaga armii cesarstwa. Chan próbował zmienić tę sytuację w roku 1315 ponawiając w stosunku do Ozbega ofertę przymierza, jednak ten ponownie ją odrzucił. Jedyną dyplomatyczną korzyścią jaką uzyskał Esen Buka było przejście na jego stronę w roku 1316 Kuśali, syna Külüg-chana (1308-1311) i przyszłego Wielkiego Chana Kutughtu (1329), który uciekł do niego po nieudanej próbie buntu w prowincji Shanxi.