Dywizje koronne 1 Dywizja Koronna – gen. ks. Józef Poniatowski 2 Dywizja Koronna – gen. Arnold Anastazy Byszewski 3 Dywizja Koronna – gen. Tadeusz Kościuszko 4 Dywizja Koronna – gen. lejtn. Stefan Lubowidzki Kijowsko-Bracławska Dywizja Koronna – gen. lejtn. Stefan Lubowidzki Małopolska Dywizja Koronna – gen. lejtn. Piotr Ożarowski, gen. mjr Józef Wodzicki Dywizja Nadnarwiańska – gen. Jerzy Grabowski Wielkopolska Dywizja Koronna – gen. lejtn. Arnold Anastazy Byszewski Dywizja Wołyńsko-Podolska – gen. lejtn. Michał Lubomirski
Piechota koronna w XVIII w. W 1776 r. oprócz siedmiu dawnych regimentów (gwardii pieszej, regimentów królowej, królewicza, buławy wielkiej, buławy polnej, artylerii, łanowego) istniały już: regiment Ordynacji Ostrogskiej i regiment Ordynacji Rydzyńskiej. Formowały się: regiment Marcina Lubomirskiego i regiment Kaliksta PonińskiegoAndrzej Grabski i inni, Zarys dziejów wojskowości polskiej s. 209.. W 1777 r. spieszono trzy regimenty dragonii. W 1785 r. sformowano regiment im. Potockich. W ten sposób liczba regimentów osiągnęła piętnaście. Nowe regimenty otrzymały po 1786 r. kolejną numerację. Ich organizacja nie została ujednolicona. Gwardia piesza składała się z 2 batalionów po 12 kompanii. Pozostałe regimenty posiadały jeden batalion. Pięć „starych” regimentów liczyło po 8 kompanii.