Priorytety emigracji ulegały zmianie, a wzrastało zainteresowanie nie-Anglików i nie-Polaków Klubem. Szczęsnowicz pisał: „Nazwa Klubu „Brytyjsko-Polski” nie zachęcała osób z innych krajów by do nas dołączać. Należało ją zmienić tak, by przemawiała też do innych.”Vincent Swicz, Bulletin Friendship Exchange, No.118, Nov.1985 – wspomnienie z okazji 40-lecia Klubu.
Klub o nowej nazwie Friendship & Exchange chciał być klubem „ponad granicami, oazą szczerej przyjaźni”, propagował idee wzajemnego zbliżenia ludzi różnych krajów, kultur i poglądów za pomocą korespondencji i spotkańBiuletyny: The British-Polish Correspondence Club (BPCC)>BPCC International>Friendship Exchange, No. 1-103 (1945-1978) pod red. V. Swicza.Biuletyny Friendship Exchange, No. 104-138 (1978-2005) pod red. K.S. Richardson..
Działalność BPCC gdy powstał zrzeszał 933 członków, w tym nieco więcej niż połowę Polaków. Taka też była przeciętna liczba członków Klubu w różnych okresach jego istnienia, chociaż w 1947 r. przekraczała 2100. Klub Friendship Exchange w 25-lecie istnienia liczył 782 członków z 70 krajów, w tym 32 z Polski.