Podstawą działania Klubu była korespondencja między członkami, uznawana za obowiązek regulaminowy. Propagowano też wzajemne bezpośrednie kontakty członków, indywidualne i zespołowe (Club Socials). Działania te koordynował sekretarz, który sam korespondował z większością członków. Bywało, że wysyłał 60 i więcej listów tygodniowo. W ten sposób i za pomocą redagowanego przez siebie Biuletynu i zamieszczanych w nim komunikatów i minifelietonów, podtrzymywał specyficzną dla Klubu atmosferę serdecznej, wzajemnej życzliwości.
Liczba członków klubu i zakres jego oddziaływania nie były nigdy tak duże, jak spodziewał się tego początkowo Szczęsnowicz, marząc o wielotysięcznej międzynarodowej organizacji. Klub pozostawał jednak atrakcyjny i dotrwał do swojego 60-lecia, a uległ dopiero naporowi nowoczesnych środków komunikacji. W 2005 r., gdy został rozwiązany, liczył 78 członków z 31 krajów, w tym 7 z Polski.
Przepływ członków w klubie był stale duży i w ciągu 60 lat przez klub przewinęło się kilka tysięcy osób różnych narodowości, które przyswajały sobie idee i zwyczaje kultywowane w KlubieKathleen S. Richardson, Bulletin Friendship Exchange, No.