Za pierwszą właściwą edycję uznaje się Szkołę pod hasłem Mozaika (Siedlce, lato 1988), po której nastąpiły kolejne szkoły tematyczne; pierwsze były Probabilistyka (Zawady, 1989) i Ciągłość w matematyce (Siedlce, 1989).
W początkowym okresie Szkoły poświęcone były dużym działom matematyki, lecz – jak relacjonują organizatorzy – taki model szybko uznano za zbyt „monograficzny” i trudny do pogodzenia z wymogiem poglądowości. Od początku lat 90. wypracowano formułę, w której na jednej Szkole prezentowane są wykłady zróżnicowane tematycznie, ale nawiązujące do wspólnego hasła. Z czasem ukształtowały się różne „opcje” tematyczne: matematyczna (kształtowanie kultury matematycznej wśród pracowników naukowych), ogólnokształcąca (minimum wiedzy ogólnej z historii, filozofii i klasycznych problemów matematyki), społeczna (pomysły dydaktyczne dla różnych szczebli nauczania), a od 26. Szkoły również aplikacyjna – pokazująca zastosowania matematyki w innych dziedzinach. Ważnym etapem rozwoju cyklu były Szkoły organizowane w ośrodku w Miętnem oraz w akademikach w Siedlcach na początku lat 90. XX wieku. Tam ugruntowała się pięciodniowa formuła Szkoły, z około 26 wykładami 45-minutowymi, rozpoczynającej się w czwartek wieczorem i trwającej do wtorkowego południa. Szczególne znaczenie miała 8.