Kinney podkreślił w rozmowie z tygodnikiem „Billboard”, że zespół kontynuuje tradycję gry w różnych stylach i brzmieniach, od hardrockowej natury Dirt (1992) po akustyczne rozwiązania z opublikowanego w 1994 minialbumu Jar of Flies.
Ryan Ogle z Blabbermouth.net zwrócił uwagę na melancholijny nastrój panujący w utworze „Private Hell” i bluesowy klimat „When the Sun Rose Again”. Autor podkreślił, że „Acid Bubble” stanowi „najsilniejszy i najbardziej przygnębiający fragment albumu”. W dalszej części napisał: „Chłodne melodie z obu gitar i wokali, przekraczają normalną, mroczną bryłę Alice in Chains, i docierają do nowego płaskowyżu niepewności i chaosu, zanim prosty i ciężki groove wprowadza agresję, tak rzadko słyszaną w tym zespole”. Sarah Rodman z „The Boston Globe” zaznaczyła: „Black Gives Way to Blue jest wystarczająco podobny do klasycznego, ciężkiego, lecz kontemplacyjnego brzmienia, bez konieczności wchodzenia w przerażającą lub zdesperowaną mimikę”. Siân Llewellyn z brytyjskiego Classic Rocka” podkreśliła, że „Check My Brain” przywołuje na myśl starsze dokonania grupy, a melodyjność refrenu przyrównała do „Man in the Box”. Ciężar i agresję „A Looking in View” autorka zestawiła z „Angry Chair”.