Jan Krauze skierował do Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego postulat utworzenia osobnego wydziału mechanicznego z dwoma oddziałami: konstrukcyjnym i mechanicznym. Następnie, w roku 1926, Ogólne Zebranie Profesorów Akademii Górniczej wypowiedziało się za utworzeniem na uczelni Wydziału Mechanicznego lub Elektromechanicznego.
Rozwój nauk mechanicznych nastąpił w Akademii Górniczo–Hutniczej po II Wojnie Światowej. 8 stycznia 1946 roku, na uczelni rozpoczęły działalność nowe wydziały, a wśród nich Wydział Elektromechaniczny, którego organizatorem i pierwszym dziekanem został prof. Jan Krauze.
W skład Wydziału weszły zakłady: Maszynoznawstwa; Mechaniki Teoretycznej; Obróbki Mechanicznej Materiałów, Silników Cieplnych oraz Pomp i Wentylatorów.
Wśród pracowników nie zabrakło uczonych reprezentujących dyscypliny mechaniczne: Jan Krauze, Wacław Olszak, Witold Biernawski, Stefan Ziemba, .
Dla prof. Maksymiliana Tytusa Hubera utworzono Zakład Wyższych Zagadnień Mechaniki. Ówcześni absolwenci Wydziału, w zależności od wybranego profilu kształcenia, otrzymywali tytuł magistra inżyniera mechanika lub magistra inżyniera elektryka.