Muzykę do pierwszej części Radziwiłł komponował tylko tam, gdzie didaskalia wskazują na śpiew, a wstawki muzyczne i uwertury oprawiają tylko dramat tak, jak oprawiało się w ten sposób często adaptacje innych sztuk. Ten bardzo luźny aspekt kompozycji dzieła potwierdza jeszcze zastosowanie cytatów z popularnych kompozycji Mozarta, lub choćby wariacji na temat „Gaudeamus igitur” zastosowanych z ironią i raczej dla rozbawienia publiczności. Nawiązując do Mozarta poprzez wariacje na jego temat w swojej oryginalnej partyturze Radziwiłł wyraźnie określa dzieło w nurcie postklasycznym, który zresztą panował wówczas także w Warszawie w osobach takich kompozytorów jak Józef Elsner i Karol Kurpiński.
Pierwszy akt poprzedza uwertura c-moll. Ze względu na jej uroczysty i dramatyczny charakter można doszukiwać się konotacji z dziełami Ludwiga van Beethovena (choćby z V symfonią c-moll, wydaną w 1808 r., roku rozpoczęcia pracy nad kompozycją Radziwiłła), którego Radziwiłł znał osobiście, i który zadedykował mu swą sonatę „Imieninową” w 1815 roku. Po uwerturze następuje ilustracja muzyczna do pojawienia się Fausta w swej pracowni. Następnie wkład Radziwiłła uruchomi się dopiero w momencie chóru aniołów, śpiewających na końcu sceny pierwszej „Nacht” (Noc).