Ponieważ w następnej scenie Goethe zaznaczył, że Żebrak (Bettler) śpiewa, Radziwiłł skomponował kawatynę; oznacza to, że opera nie ma tak regularnej struktury jak na przykład „Czarodziejski flet”, gdzie partie grane są jedynie przerwą między scenami umuzycznionymi. Występują tu jedynie krótkie piosenki wynikające z samego dramatu, partie chóralne i krótkie ilustracje muzyczne. Wszystko wskazuje na to, że całość jest jedynie dopiskiem do dzieła Goethego i miała być utożsamiona z nim samym, jako wierny, oryginalny „Faust”. Dzieło Radziwiłła, pomimo konkurencji z „Faustem” Spohra było, przynajmniej do opery Berlioza „Potępienie Fausta”, najpopularniejszą adaptacją tego dramatu, dzięki temu, że faworyzował je dyrektor berliński Zelter, a przede wszystkim sam Goethe.
Fryderyk Chopin w liście z 14 listopada 1829 roku tak pisze o księciu Radziwile: „pokazywał mi swojego Fausta i wiele rzeczy znalazłem tak dobrze pomyślanych, nawet genialnych, żem się nigdy po namiestniku tego spodziewać nie mógł”Chopin, F., „Wybór listów”, opr. Z. Jachimecki, Wrocław 2004, s. 73.. Muzyka Radziwiłła w „Fauście” charakteryzuje się melodyjnością osiąganą z form klasycystycznych i kryptocytatów często koloryzowaną innowacjami instrumentalnymi. Wspomniane kryptocytaty to na przykład menuet z „Don Giovanniego” Mozarta.