Założenia teoretyczne i inspiracje Za teoretyczną podstawę dla działań teatru posłużył zbiór esejów Teatr i jego sobowtór (Le Théâtre et son Double) (1938, wydanie polskie 1966) Antonina Artauda, w których francuski dramatopisarz atakował teatralne konwencje i nadmierną rolę słowa w wystawianych spektaklach. Pod wpływem Artauda Beck i Malina starali się w swoich sztukach realizować koncepcję metafizycznego teatru okrucieństwa, który burzy w widzu spokój i zmusza go do głębszego doświadczania rzeczywistości. Aby zburzyć poczucie bezpieczeństwa widzów i zmusić ich do refleksji, aktorzy włączali ich do akcji scenicznych. Spektakle nie tworzyły niegroźnej dla odbiorcy scenicznej fikcji, lecz starały się kreować rzeczywistość, w której oglądający musi zareagować na działania aktorów. Judith Malina tak opisuje jeden ze swoich spektakli: