Do określenia takiego punktu nie może jednak służyć położenie jakiegokolwiek obiektu astronomicznego, gdyż wskutek ruchu tego obiektu względem Ziemi jego położenie na sferze niebieskiej ulega zmianie. Dlatego stało się rzeczą konieczną określenie kierunku podstawowego w oparciu o dynamiczne właściwości ruchu Ziemi. Mianowicie, gdyby potraktować Ziemię jako kulę i zaniedbać oddziaływanie innych ciał Układu Słonecznego, wówczas kierunek osi obrotu Ziemi, a także płaszczyzna, w której odbywa się ruch Ziemi względem Słońca, nie ulegałaby zmianie. Tym samym punkty wspólne równika niebieskiego i ekliptyki (punkt Barana i punkt Wagi) byłyby stałe i mogłyby stanowić podstawę wyznaczenia kierunku podstawowego w poszukiwanym układzie współrzędnych. Wprawdzie czynione tu założenia nie są ściśle spełnione (Ziemia nie jest kulą, wpływ innych ciał układu nie może być zaniedbany), to jednak czynniki pominięte powodują bardzo powolny ruch osi Ziemi i płaszczyzny orbity Ziemi.