Wzajemne położenie płaszczyzn ekliptyki i równika niebieskiego jest podstawą określenia dwu dalszych układów współrzędnych astronomicznych: układu równikowego równonocnego, w którym płaszczyzną podstawową jest płaszczyzna równika, a kierunkiem podstawowym – kierunek ku punktowi Barana, i układu ekliptycznego, w którym płaszczyzną podstawową jest płaszczyzna ekliptyki, a kierunkiem podstawowym – kierunek ku punktowi Barana. Współrzędnymi astronomicznymi w układzie równikowym równonocnym są rektascensja i deklinacja, w układzie ekliptycznym – długość i szerokość ekliptyczna. W wyniku precesji punkt Barana przesuwa się wzdłuż ekliptyki dokonując pełnego obiegu w ciągu 26 tysięcy lat, co sprawia, iż długość ekliptyczna wszystkich obiektów rośnie o około 50 sekund rocznie, a szerokość ekliptyczna pozostaje stała; w wyniku precesji zmieniają się także deklinacja i rektascensja wszystkich obiektów. Używa się także układu galaktycznego, w którym płaszczyzną podstawową jest płaszczyzna równika Galaktyki (płaszczyzna o największej gęstości materii w Galaktyce), a kierunkiem podstawowym – kierunek ku jądru Galaktyki; współrzędnymi astronomicznymi w tym układzie są długość i szerokość galaktyczna.