Tę sprzeczność tłumaczy się czasami w ten sposób, że w Jasnie rozumiano frawaszi jako dusze cnotliwych ludzi, żyjących w zgodzie z nakazami religii. Dusze ogółu były zaś po prostu urwan. Słowo „frawaszi” pada w Jasnie ponad 80 razy i w miażdżącej większości przypadków dotyczy świętych, cnotliwych, sprawiedliwych, czyniących dobro lub frawaszi konkretnych postaci, np. Zaratusztry. Zdaniem Mary Boyce, regularne powtarzanie, że oddaje się cześć "frawaszi Zaratusztry", "frawaszi świętych", "frawaszi cnotliwych" a nie "frawaszi w ogóle" mogło być częścią procesu ich asymilacji przez zaratusztrianizm.
To wszystko jednak nie tłumaczy faktu, że w tym samym tekście posiadanie frawaszi przypisywano także jazatom, w tym samemu Ahurze Mazdzie:
Na podstawie tych fragmentów twierdzi się, że w Jasnie obecna była także inna koncepcja frawaszi, obok rozumienia ich jako zwykłej duszy czy duszy świętego. Wydaje się, że czasem postrzegano je jako bliżej niesprecyzowaną świętą, nadprzyrodzoną i opiekuńczą moc właściwą (między innymi) każdej istocieMalandra, s. 104, także jazatom i odwiecznemu Ahurze Mazdzie.