Söderblom był zdania, że frawaszi były pierwotnie po prostu duchami umarłych, które żyją także po śmierci materialnego aspektu człowiekaBoyce, vol I, s. 118. Jego zdaniem Irańczycy pierwotnie czuli strach przed duchami, ale wierzyli, że można je obłaskawić darami i w ten sposób zapewnić sobie ich wsparcie. W ten sposób miał powstać ich kult. Moulton, opierając się na Söderblomie, uważał frawaszi za duchy przodków, którym pierwotnie przypisywano troskę o dobrostan potomstwa żyjących krewnych. Zmarli mieli w ten sposób przyczyniać się do przetrwania swojego rodu. Według Moultona opiekę tę następnie rozciągnięto na płodność całej natury, a nawet na procesy kosmiczne. Stąd liczne wzmianki o sposobach, w jakie frawaszi wspierają trwanie wszechświata w młodszej Aweście.
Teorie identyfikujące frawaszi z ogółem duchów zmarłych przodków nie wyjaśniają jednak dlaczego w irańskiej tradycji istniało także osobne pojęcie „urwan”. Oznacza ono element niematerialnej części człowieka, który żyje po śmierci. Stąd część uczonych odrzucała wyżej opisane teorie albo uważała, że są one niekompletne. Harold Bailey, opierając się na swojej etymologii, był zdania, że oryginalnie mianem frawaszi określano tylko duchy zmarłych wojowników.