W rzeczywistości tutejsi Żydzi usiłowali zachować neutralność. Do pierwszego arabskiego ataku na Tel Chaj doszło już 12 grudnia 1919 roku (zginął Schneier Szaposznik). W styczniu 1920 roku, w obliczu nasilających się arabskich rozruchów, ponad 100 mieszkańców uciekło z Metulli (w nocy z 8 na 9 lutego 1920 r. moszaw Metulla został splądrowany). W Tel Chaj mieszkało wówczas zaledwie 20 osób. W obliczu rosnącego arabskiego zagrożenia, poprosili oni o pomoc z Jiszuwu. W odpowiedzi przybyło kilku ochotników pod przywództwem działacza syjonistycznego Josefa Trumpeldor. Największym problemem obrońców był brak broni, w szczególności ciężkiej broni. Sama osada składała się z kilku połączonych z sobą zabudowań, które otaczały wewnętrzny dziedziniec. Przypominało to twierdzę. Jednak w rzeczywistości była to twierdza niemożliwa do obronienia przed przeważającymi siłami arabskimi. Pod koniec lutego 1920 roku Ze’ew Żabotyński zaproponował ewakuację osady, jednak przedstawiciele partii robotniczych nie zgodzili się na to.