Następnie, w 30 osób uciekli do położonego dalej na północnym wschodzie kibucu Ajjelet ha-Szachar. Zabudowania Tel Chaj zostały spalone.
W bitwie o Tel Chaj zginęło 8 Żydów i 5 Beduinów.
Konsekwencje Atak na Tel Chaj wywołał duże zaniepokojenie przywódców ruchu syjonistycznego, którzy w następnych dniach wielokrotnie zwracali się do brytyjskich władz o zapewnienie bezpieczeństwa żydowskim osadom i zakazanie arabskich prosyryjskich wieców. Ich prośby były jednak ignorowane. Obawy przed kolejnymi atakami i pogromami jeszcze bardziej się nasiliły, gdy 7 marca 1920 emir Fajsal I został ogłoszony królem Wielkiej Syrii, w której skład miała wejść także Palestyna. Eskalacja napięcia doprowadziła do wybuchu zamieszek w Nabi Musa (4-7 kwietnia 1920). W maju 1920 roku brytyjski rząd wysłał do Palestyny komisję śledczą Palina, która miała zbadać przyczyny i okoliczności zamieszek. Tymczasem na granicy wojska francuskie prowadziły walki z arabskimi powstańcami, i w lipcu 1920 roku przywróciły spokój w regionie. W październiku tego roku, grupa żydowskich osadników powróciła do opuszczonych osiedli, rozpoczynając prace porządkowe. Na podstawie odrębnego brytyjski-francuskiego porozumienia stwierdzono, że obszar Metulli i Tel Chaj miał wejść do brytyjskiego Mandatu Palestyny, jednak cała procedura przeciągnęła się do kwietnia 1924 roku.