Historia i piśmiennictwo Wykazuje znaczne wpływy sanskrytu i języków indyjskich. W jego piśmiennictwie, historycznie bogatym, stosowano pismo kawi (pochodzenia indyjskiego), a później pismo jawajskie i alfabet łaciński. Przez pewien okres (od XIV w.) był wykorzystywany alfabet arabski (wariant ), aczkolwiek w ograniczonym zakresie. Alfabet łaciński przyjął się w okresie kolonialnym. Tym niemniej pisany jawajski, w odróżnieniu od indonezyjskiego, jedynie w minimalnym stopniu występuje w przestrzeni publicznej. Również we współczesnej literaturze dominuje język indonezyjski, będący głównym językiem publikacji drukowanych. Historycznie (od II poł. XIX w.) w jawajskim ukazywały się gazety; jawajski wypracował tradycję prasową jako pierwszy spośród języków austronezyjskich. Dzisiejsza pisownia jawajska, nie w pełni jednolita, jest wzorowana na ortografii indonezyjskiej (z ewentualnym wykorzystaniem dwuznaków th i dh oraz znaku é, zwłaszcza w słownikach i tekstach literackich). Rodzime pismo jawajskie jest nauczane w szkołach oraz stosowane do prezentacji nazw ulic i instytucji w regionie. W zapisie odręcznym i we wszelkich domenach komunikacji używa się praktycznie wyłącznie alfabetu łacińskiego.