52 o „balladowym tonie narracyjnym”, a o „toku narracyjnym” ().
Ballada f-moll cechuje się wariacyjnością zmianami tempa (charakterystycznymi w twórczości Chopina dla większych form jednoczęściowych), chromatyzacją ekspresywną (np. w taktach 7–12) oraz toposem polegającym na zejściu melodii z piątego na pierwszy stopień skali (np. w takcie 16).
Samson widział w formie Ballady f-moll złoty podział.
Bronisława Wójcik-Keuprulian scharakteryzowała utwór następująco: Temat pierwszy ornamentalny ze zwrotem trylowym oraz obiegnikiem przed akcentowaną końcówką. Te obydwa zwroty są wyzyskane w tematycznej przeróbce jako samodzielne motywy. Polimelodyczne opracowanie, a zwłaszcza zastosowanie techniki warjacyjnej do powtórzenia tematu nadają tej balladzie piętno odrębne od innych ballad i od scherz, gdzie oba te rodzaje techniki niewielkie miały zastosowanie. W ostatnim ustępie pierwiastek wirtuozowski (akordowe i zygzakowate zwroty w przeróżnych połączeniach) podobny jak w innych balladach, czyni Balladę f-moll najbogatszą ze wszystkich.
Artur Szklener sugerował podobieństwo Ballady f-moll z Barkarolą Fis-dur op.