Pierwszą połowę roku 1933 przepracowała jako nauczycielka i bibliotekarka Seminarium Sióstr Felicjanek w Żółkwi. Przystąpiła następnie do organizacji Prywatnego Gimnazjum Żeńskiego Zgromadzenia Sióstr Felicjanek w Wawrze, gdzie była nauczycielką i do 1949 dyrektorką. Udało się jej m.in. doprowadzić do wybudowania nowego gmachu szkolnego (częściowo budowa ta przypadała na lata okupacji). W celu gromadzenia funduszy na potrzeby szkoły udała się jeszcze raz do USA (1937). Dbała o wysoki poziom nauczania w wawerskim gimnazjum, starannie dobierała kadrę pedagogiczną, wymagała ciągłego dokształcania się, organizowała lekcje pokazowe, poważnie traktowała metodykę przygotowania zajęć; jednocześnie uzupełniała zasoby biblioteczne placówki oraz zasób pomocy dydaktycznych. Udało się jej utrzymać cykl kształcenia w czasie II wojny światowej. Po wojnie w opinii władz oświatowych "zachowywała pozory lojalności" wobec nowych władz, organizowała m.in. udział uczennic w akcji odbudowy Warszawy, ale jednocześnie oparła się planom wprowadzenia na teren szkoły Związku Młodzieży Polskiej. Jeszcze w latach międzywojennych organizowała akademie patriotyczne, zbiórki pieniędzy (np.