na Fundusz Obrony Narodowej), a w czasie wojny pomoc dla polskich żołnierzy.
W 1940 wybrana została na radną prowincjalną warszawskiej prowincji zgromadzenia, od 1948 przez rok pełniła funkcję przełożonej lokalnej domu Niepokalanego Serca Maryi w szkole w Wawrze. W 1949 wyjechała do Krakowa, gdzie była radną komisarki generalnej zgromadzenia i w domu generalnym pracowała w charakterze archiwisty. W 1952 została przełożoną prowincji warszawskiej. Na czas pełnienia przez nią tej funkcji przypadło upaństwowienie kilku instytucji prowadzonych do tej pory przez siostry, co skutkowało koniecznością przyjęcia nowych placówek. Organizowała jubileusz 100-lecia zgromadzenia. Postawiła przed sobą zadanie odnowy prowincji warszawskiej, w związku z czym ogłosiła liczne rozporządzenia dla wspólnot lokalnych, a w 1956 odbyła pieszą pielgrzymkę do Częstochowy. Jej szczególną troską było kształcenie nauczycielek, przedszkolanek i katechetek. Prowadziła staranną politykę kadrową, dobierając zadania do predyspozycji podwładnych. Organizowała również wypoczynek zakonnic w uzdrowiskach i miejscach rekreacyjnych.