Po przeprowadzeniu prób morskich ustawiono pomiędzy nimi dodatkowy komin – atrapę mającą na celu zmianę sylwetki okrętu. Prędkość pozostała na podobnym poziomie, jak na początku służby – podczas prób: 20,25 węzła, przy mocy 6400 KM. Według niektórych autorów, „Clas Fleming” przez to stał się pierwszym okrętem napędzanym turbinami gazowymi.

Zmodernizowane zostało także uzbrojenie krążownika. Działa kal. 120 mm otrzymały maski przeciwodłamkowe i dzięki powiększeniu kąta podniesienia, zwiększono do 16 000 m ich zasięg. Jako artylerię przeciwlotniczą zainstalowano zamiast działek 25 mm trzy nowoczesne działka Bofors kal. 40 mm (jedno na dachu wieży dowodzenia i dwa w części rufowej. Na rufie ustawiono dwa miotacze bomb głębinowych z zapasem 100 bomb. Dodano również drugi dalmierz o bazie 1,5 m na pomoście rufowym. Usunięto maszt rufowy, a przedni skrócono.

Służba operacyjna „Clas Fleming” wszedł do służby w marynarce szwedzkiej tuż przed wybuchem I wojny światowej, w której Szwecja nie brała udziału. Ponieważ był to pierwszy szwedzki okręt budowany dla prowadzenia ofensywnych operacji minowych, posłużył w pierwszej kolejności do prób, mających na celu wypracowanie taktyki takich działań.