W 1926 roku „Clas Fleming” ponownie trafił do stoczni. Tym razem wymieniono trzy mało skuteczne karabiny maszynowe kal. 6,5 mm na działka przeciwlotnicze Vickers 25 mm (dwa na rufie, jedno na wieży dowodzenia) oraz zainstalowano nowy dalmierz 3-metrowy.
thumb|left|„Clas Fleming” po przebudowie podczas II wojny światowej, z oznaczeniami neutralności (białe pasy) Kolejna przebudowa, przeprowadzona w Göteborgu w latach 1939-40, związana była z wymianą nieekonomicznych, opalanych węglem kotłów i turbin parowych bezpośredniego działania na nowy, unikalny zespół napędowy, skonstruowany przez inżyniera stoczni Götavarken Erika Johanssona. Składał się on z czterech sześciocylindrowych dwusuwowych silników wysokoprężnych, służących jako generatory gazu dla dwóch turbin gazowych firmy De Laval, z przekładniami redukcyjnymi, o mocy obliczeniowej 3600 KM każda (łącznie 7200 KM). Ponadto pozostawiono dwa kotły parowe (opalane mazutem) jako źródło pary dla urządzeń pomocniczych i grzewczych. Aby uzyskać miejsce dla nowej siłowni, wstawiono dodatkową sekcję kadłuba na śródokręciu, wydłużając okręt o 6 m. Pionowa dotąd dziobnica otrzymała niewielki skos. Dla odprowadzenia gazów z siłowni ustawiono dwa nowe, szerokie kominy. Przedni odprowadzał spaliny z kotłów pomocniczych, tylny z silników poprzez turbiny.