Emilio Esteban Infantes y Martín (ur. 18 maja 1892 w Toledo, zm. 6 września 1962 w Gijón) – hiszpański wojskowy (generał), dowódca Błękitnej Dywizji podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1910 w stopniu porucznika ukończył akademię wojskową w Toledo, poznając podczas nauki Francisco Franco i Juana Yagüe. Służył w Hiszpańskiej Armii Afrykańskiej w Maroku. W latach 1909–1927 uczestniczył w wojnie rifskiej. W 1910 awansował do stopnia kapitana, zaś w 1928 podpułkownika. Po zakończeniu konfliktu wykładał jako profesor w akademii wojskowej w Saragossie, której komendantem był gen. F. Franco. 17 lipca 1936, kiedy wybuchła wojna domowa, przebywał w Madrycie. Przedostał się do Burgos, gdzie przystąpił do nowo formowanych wojsk frankistowskich. Władze republikańskie skazały go zaocznie na karę śmierci. W czasie wojny sprawował różne funkcje wojskowe, m.in. szefa sztabu Kastylijskiego Korpusu Armijnego, a następnie w stopniu pułkownika dowódcy 5 Dywizji Nawarryjskiej. Otrzymał wysokie odznaczenie wojskowe. W maju 1940 został generałem brygady. Objął funkcję szefa sztabu wojsk hiszpańskich w Maroku. W grudniu 1942 przejął funkcję dowódcy Błękitnej Dywizji (w terminologii Wehrmachtu 250 Dywizji Piechoty) po zbyt pro-niemieckim gen. Agustínie Muñoz Grandesie.