Pod kierunkiem Karasia od kwietnia 1724 trwały prace nad budową szkół i seminarium w Kielcach, zakończone w sierpniu 1727. Już 4 czerwca 1726 Karaś, wraz z wydaniem aktu erekcyjnego seminarium, został jego pierwszym rektorem (regensem). Opracował Ordo alumnorum Seminarii Kielcensis, zatwierdzone przez biskupa Szaniawskiego. Jednocześnie pełnił przypisaną do zwierzchnictwa seminarium godność archidiakona kieleckiego. Obu tych funkcji zrzekł się 18 marca 1729, przekazując je J. M. Gassowi, a samemu pozostając wiceregensem i wiceprepozytem kolegiaty w Kielcach. 24 grudnia 1746 z rąk biskupa Andrzeja Stanisława Załuskiego odebrał nominację na egzaminatora synodalnego. Wyznaczony był kilkakrotnie na egzekutora testamentów zmarłych kanoników: w 1744 Sebastiana Hinczy, w 1751 Jakuba Cybulskiego.
Ufundował w kolegiacie kieleckiej czarny ornat z aksamitu, wraz ze stułą i manipularzem, a także dwie płócienne alby. Zmarł 17 kwietnia 1752, pochowany został w kolegiacie kieleckiej.
Bibliografia Marta Pieniążek-Samek, Kielce XVII–XVIII wiek.