W czerwcu 1948 wszystkie partie polityczne, z wyjątkiem hetmańców, zatwierdziły statut Ukraińskiej Rady Narodowej, który określał jej strukturę, formy pracy i warunki współpracy z emigracyjnym prezydentem URL. Jako quasi parlament UNR była ustawodawczym organem, ona tworzyła Organ Wykonawczy, kontrolę państwową i wybierała prezydenta URL. Pomiędzy sesjami część jej funkcji pełniło działające prezydium URL, która jednak nie mogło tworzyć prawa i wybierać swoich członków.
Do Ukraińskiej Rady Narodowej wysłały swoich przedstawicieli: Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów (melnykowcy), Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów (banderowcy), Ukraińskie Zjednoczenie Narodowo-Demokratyczne (UNDO), Ukraińska Partia Rewolucyjno-Demokratyczna (URDP), URDP-socjaliści, Ukraiński Związek Narodowo-Państwowy (UNDS), Ukraińska Partia Socjalistów-Rewolucjonistów (UPSR), Ukraińska Partia Socjalistyczno-Radykalna (USRP), Ukraińska Socjal-Demokratyczna Partia Robotnicza (USDRP).
Działalność Rady UNR odbyła w sumie 8 sesji: w lipcu 1948 (I, w Augsburgu), czerwcu 1949 (II, w Leipheim), marcu 1954 (III), marcu 1957 (IV), listopadzie 1961 (V), marcu 1967 (VI, wszystkie w Monachium), grudniu 1972 (VII, w Londynie), czerwcu 1979 (VIII, w Monachium).