Tadeusz Matusiak (ur. 22 kwietnia 1912 w Trzanowicach na Zaolziu, zm. 18 stycznia 2001 we Wrocławiu) – polski inżynier elektryk, doktor nauk technicznych, pracownik Politechniki Wrocławskiej, pionier krótkofalarstwa polskiego.
Życiorys Był synem Klemensa, polskiego działacza narodowego na Śląsku Cieszyńskim, nauczyciela, kapitana Wojska Polskiego, oraz Heleny z Kukuczów. Maturę zdał w 1931 w Liceum Humanistycznym im. Józefa Piłsudskiego w Bielsku i rozpoczął studia na Oddziale Elektrycznym Wydziału Mechaniczno-Elektrycznego Politechniki Lwowskiej. Dopiero w 1939 uzyskał absolutorium, ale zdaniu końcowych egzaminów dyplomowych przeszkodził wybuch wojny.
W latach studiów był zaangażowanym krótkofalowcem; pasję tę ujawnił już jako nastolatek, konstruując w 1924 odbiornik i nadajnik oraz nawiązując kontakty międzynarodowe, co w tamtym okresie było rzadkością. Był członkiem Klubu Krótkofalowców we Lwowie oraz posiadaczem licencji nr 46 Polskiego Związku Krótkofalowców, w 1937 jako student IV roku wyróżniony został II nagrodą Ministerstwa Spraw Wojskowych za elektroniczny pomiar wysokości lotu. Od 1936 pracował jako technik zmianowy w Polskim Radiu we Lwowie, od 1938 redagował miesięcznik lwowski "Krótkofalowiec polski". Kierował też laboratorium Lwowskiego Klubu Krótkofalowców.