Jako pracownik radia oraz znany krótkofalowiec po wybuchu wojny opuścił Lwów. Powojennym miejscem zamieszkania Matusiaka stał się Wrocław, gdzie uzyskał on w 1947 dyplom Wydziału Elektrycznego Politechniki (zagubiony w zawierusze wojennej indeks dotarł do Wrocławia aż z Egiptu). Został następnie pracownikiem Politechniki Wrocławskiej, w latach 1947–1965 pracował w Katedrze Pomiarów Elektrycznych, w latach 1965–1977 w Katedrze Układów Elektromaszynowych. W 1965 uzyskał dyplom doktora nauk technicznych. Zajmował się w pracy zawodowej elektroniką i krótkofalarstwem, po wojnie był wielokrotnie sędzią międzynarodowych zawodów krótkofalarskich. Na emeryturę przeszedł w 1977.
Odznaczony był m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 18 stycznia 2001 we Wrocławiu, tamże został pochowany.
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Polscy krótkofalowcy Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 2001