Roger Ebert pisał, że na tle dotychczasowej neorealistycznej twórczości Felliniego „Noce Cabirii mają charakter przejściowy – zapowiadają wizualną swobodę Słodkiego życia, pozostając jednocześnie wciąż wrażliwe na realny świat powojennego Rzymu”.

mały|Fellini i Anita Ekberg na planie Słodkiego życia (1960) Słodkie życie (La dolce vita, 1960) to satyra na kondycję powojennej kultury europejskiej. Film, zrealizowany jeszcze w czerni i bieli, z muzyką Nino Roty, składa się z epizodów ukazujących m.in. środowisko dziennikarzy i fotoreporterów (od włoskiego słowa paparazzo wywodzi się późniejszy międzynarodowy termin „paparazzi”) oraz środowisko rzymskiej arystokracji. Podczas prac nad filmem Fellini poróżnił się z dotychczasowym producentem swoich filmów, Dino De Laurentiisem, który namawiał reżysera do nakręcenia konwencjonalnej komedii. Ostatecznie produkcją zajęli się i , którzy zapewnili Felliniemu znacznie większą swobodę. W obsadzie znaleźli się między innymi Marcello Mastroianni jako niespełniony paparazzo oraz zagraniczne aktorki Anouk Aimée i Anita Ekberg. Film spotkał się w momencie premiery z krytyką ze strony Kościoła katolickiego ze względu na bluźnierczą początkową scenę przelotu helikoptera z rzeźbą Jezusa Chrystusa, odczytywaną przez katolików jako parodia ponownego przybycia Chrystusa.