Kontrowersje wywołało również spojrzenie na współczesne Włochy jako targane dekadencją i konsumpcjonistyczną zgnilizną. Pasolini w swej recenzji filmu jednak podkreślał, że paradoksalnie diagnoza Felliniego jest optymistyczna i odzwierciedla wiarę reżysera w odrodzenie katolicyzmu. Słodkie życie dzięki barokowemu stylowi narracji zdobyło Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes, lecz w krajach katolickich wielokrotnie narażało się na cenzurę; przykładowo we frankistowskiej Hiszpanii film nie był wyświetlany aż do 1975 roku.
Trzeciego Oscara Fellini zdobył za film Osiem i pół (Otto e mezzo, 1963). Autorskie dzieło Felliniego było pierwszym w jego dorobku, które odeszło od tradycyjnej narracji powieściowej; tytuł nawiązuje do liczby zrealizowanych wcześniej przez reżysera filmów pełnometrażowych i nowel. Fabuła dotyczy reżysera filmowego Guida (w tej roli Marcello Mastroianni), zmagającego się z kryzysem twórczym podczas pracy nad filmem, oraz przeplata się ze wspomnieniami z jego dzieciństwa i wyobrażeniami. Film bywa odczytywany jako utwór autotematyczny, dotyczący procesu twórczego i poszukiwania tożsamości artysty. Ebert pisał o Ośmiu i pół jako „najlepszym filmie o robieniu filmów wszech czasów”;