Szpital i cmentarz św. Jerzego W XIII wieku został ufundowany szpital dla trędowatych, a kościół miał być przeznaczony do służby trędowatym, stąd w jego otoczeniu powstały typowe dla takich placówek zabudowania: szpital (zwany Małym), przerobiony w XVII wieku na plebanię i cmentarz. W późniejszym okresie leprozorium przeniesiono do zabudowań leżących w większej odległości od miasta. W poł. XV wieku, po wygaśnięciu epidemii trądu, szpital dla trędowatych zmieniono w zwykły szpital, będącym również schroniskiem dla chorych bez rodzin, ubogich, bezdomnych i wędrowców. W 1800 roku w szpitalu przebywało tylko dziewięć starych kobiet. W 1807 roku w szpitalu zakwaterowano żołnierzy armii Napoleona Bonaparte.

Wraz z kościołem istniał cmentarz św. Jerzego, położony bezpośrednio obok świątyni. Znajdował się on po zachodniej stronie drogi chełmińskiej (obecnie w tym miejscu znajduje się skrzyżowanie Szosy Chełmińskiej z Drogą Czerwoną). Na cmentarzu chowano głównie chorych na trąd oraz osoby ubogie. Z czasem ze względu na zapełnienie miejsc w kościołach w Toruniu, gdzie chowano zmarłych, na cmentarzu chowano również przedstawicieli zamożniejszych grup mieszczaństwa. W 1584 roku na cmentarzu pochowano duchownego C. Graserusa. W 1582 roku wybudowano kostnicę. Została ona przebudowana w 1589 roku.