W 418 r. przeniósł się na południe do Jiankangu, do klasztoru Wuyi, gdzie prowadził wykłady na temat sutr. Jego uczniem został , jedna z najbardziej wpływowych postaci okresu SongW tym okresie Sengrui był znany jako Huirui. Zwrócił się wtedy w stronę Winai. Na życzenie swojego świeckiego ucznia napisał traktat o fonologii sanskryckiej.

Zmarł w 436 r. spodziewając się odrodzenia w raju buddy Amitabhy.

Prace literackie Teksty znajdujące się w kanonie buddyjskim. T – numer katalogowy tekstu w Taishō shinshū daizōkyō, Tokio 1924-1934; K – numer katalogowy tekstu w The Korean Buddhist Canon: a Descriptive Catalogue, pod red. Lewisa R. Lancastera, Berkeley 1979. Wstępy do Dapin (Pañcavimśati)Pełny tytuł: sanskr. Pañcavimśati-sāhasrikā-prajñāpāramitā-sūtra, chiń. Mohe banruoboluomi jing (T 223; K 3) (404 r.) Xiaopin (Aṣṭasāhasrikā)Pełny tytuł: sanskr. Aṣta-sāhasrikā-prajñāpāramitā-sūtra, chiń. Xiaopin banruoboluomi jing (T 227; K 7) (408 r.) Fahua jing (Saddharma-puṇḍarīka-sūtra)Pełny tytuł chiń. Miaofa lianhua jing (T 262; K 116) (406 r.) Siyi jing (Viśeṣa[-cintā]-brahma-paripṛcchā)Pełny tytuł sanskr. Brahma-viśeṣa-cintī-paripṛcchā-sūtra, chiń. Siyi fantian suowen jing(T 586;