Napisał wtedy przedmowy do najważniejszych tłumaczeń i wyróżniał się zarówno w nauczaniu jak i tłumaczeniach. W Gaoseng zhuan napisano: Śramana Sengrui posiadał wielki talent i jasny intelekt. Zawsze towarzyszył Kumaradżiwie i służył jako jego pisarz.

Po otrzymaniu tekstu Bodhisattva-dhyāna Sengrui poświęcił się praktyce medytacji i wkrótce zyskał reputację świętego. Został zaproszony na dwór cesarski i wywarł na wielkie wrażenie.

W 402 r. asystował przy tłumaczeniu Viśeṣa[-cintā]-brahma-paripṛcchā oraz był starszym redaktorem przy tłumaczeniu Pañcavimśati (404 r.). Współpracował także przy tłumaczeniu cyklu Pradźniaparamity. Praca ta została zakończona w 405 r. i obdarzona wstępem napisanym przez Sengruia. Następnie brał udział w tłumaczeniu Saddharma-puṇḍarīka-sūtra (406 r.), Zizaiwang jing (407 r.), Aṣṭasāhasrikā (408 r.) i innych. W 407 r. ukazało się poprawione wydanie Bodhisattva-dhyāna z jego wstępem.

Prowadził wykłady na temat Sutry Wimalakirtiego (przetłumaczonej w 406 r.) oraz w 411 i 412 r. na temat Satyasiddhi-śāstra, chociaż nie brał udziału w jej tłumaczeniu.