Po ukończeniu szkoleń podjęła pracę w Okręgowym Związku Kas Chorych w Poznaniu na stanowisku kierowniczki kursów dla higienistek społecznych.
W roku 1932 uzyskała dyplom pielęgniarski, który zdała na egzaminie państwowym w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek i Higienistek w Krakowie. W okresie 1932–1934 pełniła funkcję dyrektora Szkoły Pielęgniarek Społecznych Związku Kasy Chorych w Poznaniu. Na okres od 1 maja 1934 do 1 stycznia 1935 została służbowo przeniesiona do Warszawy, gdzie została minowana inspektorką pielęgniarstwa w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych na Wypadek Choroby i Macierzyństwa.
Podjęła się zorganizowania Szkoły Pielęgniarek w Wilnie, gdzie od 1 lutego 1939 pracowała na stanowisku dyrektora. Wybuch II wojny światowej przeszkodził w zrealizowaniu planów i otwarciu szkoły. W dniu 14 lipca 1940 roku powróciła do stolicy. Chciała zatrudnić się w ZUS-ie lecz ograniczenia związane z okupacją nie pozwoliły na jej zatrudnienie. Okres okupacji przepracowała w węglowej spółce Giesche i Sp. oraz jako tłumaczka pracowała w więzieniu na Pawiaku. W tym też czasie brała czynny udział w konspiracji.