W powstaniu warszawskim pomagała walczącym pełniąc funkcję sanitariuszki na ulicy Polnej, następnie pomagała w szpitalu. Po powstaniu wyjechała do Krakowa. Tam od dnia 5 kwietnia 1945 pracowała jako inspektorka pielęgniarstwa w krakowskim oddziale ZUS-u, który w tym okresie miał w Krakowie tymczasową siedzibę. 27 kwietnia 1945 roku przeniesiona zostaje do Łodzi w związku z planowanymi przenosinami centrali ZUS. Tam pracowała jako inspektorka pielęgniarek na teren całego kraju w dziale nadzoru i lecznictwa.
W roku 1946 po przenosinach całego oddziału ZUS do Warszawy pracowała jako wizytatorka szpitali oraz szkoliła nowe pielęgniarki.
Po zakończeniu działań wojennych starała się na utworzenie szkół pielęgniarstwa w innych miastach. Dzięki jej staraniom powstały szkoły pielęgniarstwa w Siemianowicach i w Warszawie.
Od 1 stycznia 1951 została służbowo przeniesiona do Zakładu Lecznictwa Pracowniczego, następnie po roku oddelegowano ją do Departamentu Lecznictwa i Profilaktyki w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej.