Aleksander Rudnicki (ur. 6 marca 1910 w Toruniu, zm. w czasie II wojny światowej) – polski instruktor harcerski, urzędnik, komendant Pomorskiej Chorągwi Harcerzy.
Był synem mistrza piekarskiego Kazimierza i Anastazji z domu Katlewskiej. Po ukończeniu szkoły wydziałowej (1924) przez kilka lat pracował jako handlowiec, przypuszczalnie w piekarni ojca, później jako urzędnik. Przez pewien czas zatrudniony był m.in. w Wojskowej Komendzie Rejonowej w Toruniu.
Działalność harcerską rozpoczął jako członek 1. Drużyny Skautowej im. Tadeusza Kościuszki. W 1928 uzyskał stopień wywiadowcy. Od 1930, po ukończeniu Harcerskiego Kursu Informacyjnego Ligi Ochrony Przeciwpowietrznej, miał uprawnienia referenta obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej Związku Harcerstwa Polskiego. Od września 1931 nosił stopień podharcmistrza. W 1932 prowadził kurs dla drużynowych i podharcmistrzów Pomorskiej Chorągwi Harcerzy w Borkowie Kartuskim. Pełnił w Chorągwi funkcje sekretarza Komendy (1931–1935), przybocznego komendanta (1932–1933), kierownika Wydziału Organizacyjnego Komendy (1934–1935), kierownika Wydziału Drużyn Harcerzy (1935–1937).