Zhangjing Huaihui (chiń. 章敬懷暉, pinyin Zhāngjìng Huáihuī; kor. 장경회휘 Changgyŏng Hoehwi; jap. Shōkei Kaiki; wiet. Chương Kính Hoài Hui; ur. 756, zm. 816) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza chan Mazu Daoyi. Znany także jako Zhangjing Huaiyun.
Życiorys Pochodził z Quanzhou w dzisiejszej prow. Fujian. Rodowym nazwiskiem było Xie. W 785 r. został uczniem mistrza Mazu w klasztorze Kaiyuan i pozostał w Hongzhou do końca życia mistrza.
Przez 20 następnych lat prowadził dość wędrowny tryb życia. Najpierw przebywał w Jiangsu, następnie na północy w Szantungu i w końcu w Hebei. W tej prowincji nauczał w klasztorze Baiyan w Dingzhou. Przyciągnął dużą liczbę uczniów i stał się wiodącym mistrzem chan. Liczba uczniów tak wzrosła, że – jak zanotowano w jego biografii w Song gaoseng zhuan – mistrz poczuł się coraz bardziej ograniczany przez nieustannie domagających się nauk uczniów i zrezygnował z wszellich klasztornych funkcji. Udał się w odosobnione miejsce na górze Zhongtiao (położonej na granicy prowincji Shaanxi i Shanxi), gdzie praktykował medytację.
W 808 r. cesarz Xianzong zaprosił mistrza do Chang’anu.