Po przybyciu do stolicy mistrz zatrzymał się w klasztorze Wairoczany, będącym filią oficjalnego klasztoru Chang’anu Zhangjing, który został założony przez Daizonga w 767 r.

Wkrótce Huaihui stał się popularnym nauczycielem chanu w stolicy. We wspomnianej biografii zanotowano, że nauczał mnichów, jak i świeckich wyznawców „podstaw, istoty chanu” (chiń. chanyao), oraz że urzędnicy imperialni i słynni uczeni przychodzili do niego codziennie i prosili o nauki.

Jego karierę w Chang’anie przerwała 14 stycznia 816 śmierć w wyniku krótkiej choroby spowodowanej ostrą chang’ańską zimą.

Cesarz nadał mu pośmiertny tytuł daxuanjiao chanshi (Mistrza chan Wielkiego Propagatora Doktryny) a Quan Deyu i Jia Dao (779–843) napisali jego inskrypcję.

Jego najwybitniejszymi uczniami byli Koreańczyk Hyŏnuk (787–868), który założył szkołę pongnim oraz Hongbian, który kontynuował nauczanie w stolicy w klasztorze Jianfu, dzięki czemu szkoła hongzhou była tam obecna po śmierci Weikuana i Huaihui.

Huahui – obok Dayi i Weikuana – należy do tych mistrzów chan, którzy najbardziej rozwinęli nauki szkoły hongzhou w Chang’anie, a tym samym spowodowali jej uznanie za główną, ortodoksyjną szkołę chanu.

Występuje w gong’anie 31 z Biyan lu.

Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego